Włochy od Alp aż po wysunięty najdalej na południe cypelek Sycylii są namacalnym dowodem, że świat jest w istocie wielką sceną. Niezliczone w tym kraju parki i ogrody, posągowe cyprysy, przedziwnie poskręcane drzewa oliwne, czy też rzędy winorośli sama natura przeobraża w pomysłowe dekoracje do codziennych spektakli włoskiego życia.
Katedry, pałace i ratusze tworzą w miastach harmonijne elementy układów scenicznych z ulicami, a przede wszystkim z placami, równie ważnymi jak inne zabytki. Wenecja i jej przepiękny Piazza San Marco wraz z Piazzetta tak samo olśniewający jak tamtejsza bazylika, Pałac Dożów czy Biblioteka Marciana stanowią ponadto centrum życia miasta.
Podobną funkcję pełnią place w innych miejscowościach: Navona, del Popolo i di Spagna w Rzymie, Campo w Sienie i Piazza San Carlo w Turynie. Zaspokajają ponadto potrzebę mieszkańców basenu Morza Śródziemnego prowadzenia życia otwartego, pod gołym niebem.
Venezia, jej pałace, kanały i laguny doprawdy zasługują na osobne miejsce w naszej zbiorowej wyobraźni. Kończy się wiek XX, a Wenecja nadal pozostaje krainą marzeń i jej mit jest potężniejszy niż brutalna rzeczywistość. Jednym z wielu błogosławieństw Wenecji jest to, iż wciąż ma mnóstwo spokojnych i pięknych zakątków. Innym godnym podkreślenia walorem jest brak samochodów.
Wenecja leży na ponad stu wysepkach, oparta na milionach drewnianych pali i połączona 400 mostami. Jest jedynym na świecie miastem zbudowanym w całości na wodzie. Największą płynącą z tego korzyścią, oprócz oczywistych zalet estetycznych, jest urok i oryginalność. Największą wadą są niestety częste powodzie. Poczucie zagrożenia, od wieków towarzyszące temu miastu, tylko zwiększa fascynację przybyszów. Niekiedy mają wrażenie, że gdy tylko odwrócą na chwilę wzrok, wysepki rozpadną się i znikną w morzu jak fatamorgana. Wenecję założyli mieszkańcy stałego lądu, którzy na bagnistych wysepkach schronili się przed Hunami i Wizygotami. Dziś ich potomkowie muszą się zmagać z uprzykrzającym życie żywiołem.
W styczniu 1996 r. doszczętnie spłonął zabytkowy budynek opery La Fenice, w którym wystawiono I m.in.
prapremiery Traviaty Rigoletta Verdiego. Pożary w Wenecji gasi się z łodzi, co jest wielkim utrudnieniem i
często decyduje o niepowodzeniu akcji.
Przez całe stulecia inspirowała poetów i pisarzy. Proust, James, Waugh czy Hemingway nie umieli się jej oprzeć.
Niewiele jest też miast, które mogą się poszczycić płodniejszymi i bardziej utalentowanymi malarzami, od
Belliniego i Giorgionego przez Tycjana i Tintoretta do Tiepola i Guardiego.
Krainy płn. wschodnie Włoch są bardzo zróżnicowane z powodu ich odmiennej historii. Wenecja była ogniwem łączącym Italię z Bizancjum i Orientem. Dolomity podtrzymywały kontakty z krainami alpejskimi, a Emilia-Romania od Rawenny do Parmy, stanowiła pomost łączący region z resztą kraju.
W Wenecji wciąż jeszcze błyszczy dawna świetność imperium. Veneto od Padwy do Vicenzy zdobią eleganckie
wille palladiańskie. Weronę sławi wspaniała rzymska arena i średniowieczne i renesansowe palące.
Duma i siła twórcza wielkich miast-państw Emilii-Romanii nadal jest widoczna w pomnikach i muzeach Bolonii.
Ferrary i Parmy. Dolomity są rajem dla sportów zimowych i turystyki pieszej. W kurortach adriatyckich
wokói Rimini można wylegiwać się na słońcu.